melting & burning


Amorgos, by Nikos Gatsos
December 6, 2013, 10:32 pm
Filed under: poem | Tags: ,

In the backyard of the embittered no sun rises
Only worms come out to deride the stars
Only horses are in bud on ant-hills
And bats are eating birds and pissing seed.

In the backyard of the embittered night is king
Only the throngs of leaves throw out a river of tears
When the devil goes by to ride on the backs of dogs
And the crows are diving in a well of blood.

In the backyard of the embittered the eye has run dry
The brain has turned to ice and the heart petrified
Frogs’ flesh hangs from the teeth of the spider
Crickets howl starving at the feet of vampires.

In the backyard of the embittered grass comes up black
Only, one May evening, a breeze went by
A light footstep like the movement of a meadow
A kiss of the foam-embroidered sea.

And if you are thirsty for water we shall milk a cloud
And if you are hungry for bread we shall slaughter a nightingale
Only hold out a moment for the bitter herb to open
For the dark heavens to flash, for the candlewick to blossom.

But it was a wind that went, a lark that perished
It was the face of May, the whiteness of the moon
A light footstep like the movement of a meadow
A kiss of the foam-embroidered sea.

Translated by Sally Purcell

 

Στου πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε να κοροϊδέψουν τ’ άστρα
Μόνο φυτρώνουν άλογα στις μυρμηγκοφωλιές
Και νυχτερίδες τρων πουλιά και κατουράνε σπέρμα.

Στου πικραμένου την αυλή δε βασιλεύει η νύχτα
Μόνο ξερνάν οι φυλλωσιές ένα ποτάμι δάκρυα
Όταν περνάει ο διάβολος να καβαλήσει τα σκυλιά
Και τα κοράκια κολυμπάν σ’ ένα πηγάδι μ’ αίμα.

Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει
Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιών στα δόντια της αράχνης
Σκούζουν ακρίδες νηστικές σε βρυκολάκων πόδια.

Στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο
Μόνο ένα βράδυ του Μαγιού πέρασε ένας αγέρας
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

Κι αν θα διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο
Κι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμή ν’ ανοίξει ο πικραπήγανος
N’ αστράψει ο μαύρος ουρανός να λουλουδίσει ο φλόμος.

Μα είταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη
Είταν του Μάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

 

full poem

Advertisements

Leave a Comment so far
Leave a comment



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: