melting & burning


Surprise party – Boris Vian
January 4, 2016, 10:55 am
Filed under: poem | Tags: ,

The turntable hacked up a melancholy blues
The air was heavy with dust and odors
Several zazous danced while holding to their hearts
Short girls with spasmodic behinds

In a closet, an amateur obstetrics couple
Delivered themselves to games full of art and naivete
Another in a corner attempted with ardor
Tonsil-coupling, to music.

Hands encountered one another under too-short skirts
Drunk, two lovebirds—(what if I said: two dodos?)
Looked everywhere for a bed; they were all full…

Let this happy youth screw itself
Why eradicate from them this impure manure
If their hope restricts itself to rubbing membranes?



At Night On The High Seas – Hermann Hesse
October 28, 2014, 9:56 pm
Filed under: poem | Tags:

Nachts auf hoher See

Nachts, wenn das Meer mich wiegt
Und bleicher Sternenglanz
Auf seinen weiten Wellen liegt,
Dann löse ich mich ganz
Von allem Tun und aller Liebe los
Und stehe still und atme bloß
Allein, allein vom Meer gewiegt,
Das still und kalt mit tausend Lichtern liegt.

Dann muss ich meiner Freunde denken
Und meinen Blick in ihre Blicke senken,
Und frage jeden still allein:
“Bist du noch mein?
Ist dir mein Leid ein Leid, mein Tod ein Tod?
Fühlst du von meiner Liebe, meiner Not
Nur einen Hauch, nur einen Widerhall?”

Und ruhig blickt und schweigt das Meer
Und lächelt: Nein.
Und nirgendwo kommt Gruß und Antwort her.

Translated by James Wright

At night, when the sea cradles me
And the pale star gleam
Lies down on its broad waves,
Then I free myself wholly
From all activity and all the love
And stand silent and breathe purely,
Alone, alone cradled by the sea
That lies there, cold and silent, with a thousand lights.
Then I have to think of my friends
And my gaze sinks into their gazes
And I ask each one, silent, alone:
“Are you still mine”
Is my sorrow a sorrow to you, my death a death?
Do you feel from my love, my grief,
Just a breath, just an echo?”
And the sea peacefully gazes back, silent,
And smiles: no.
And no greeting and now answer comes from anywhere.



Prelude to the Water Melody – Su Shi
September 14, 2014, 8:15 pm
Filed under: poem

when will the full moon arrive
I raise a cup of wine and ask the grey skies.
this evening I wonder
what year is it in the celestial heavens?
I yearn to soar with the winds
yet I fear the jade pagoda and crystal chambers
for the lofty peak is defeated by the bitter cold.
rising to a dance that’s casting a distinct shadow
where in this mortal world!

circling red chambers
descending through latticed windows
shining upon the sleepless.
bearing no ill will
yet at partings, why is she full?
men has their sorrow, joy, farewells, and reunions
the moon has her darkness, brightness, wanings, and waxings
from a long time ago, life has never been perfect.
still I pray for the longevity of men
despite a thousand miles apart, we marvel at her beauty together.

*********

水调歌头
苏轼 (苏东坡)

明月几时有?把酒问青天。
不知天上宫阙,今夕是何年?
我欲乘风归去,又恐琼楼玉宇,高处不胜寒。
起舞弄清影,何似在人间?

转朱阁,低绮户,照无眠。
不应有恨,何事长向别时圆。
人有悲欢离合,月有阴晴圆缺,此事古难全。
但愿人长久,千里共婵娟。



Between – Zalman Shneour (1924)
May 20, 2014, 1:19 am
Filed under: poem | Tags: , ,

LISTEN (Yiddish)

1

The life to come sold for a morsel of zest –
Master, you will be punished!
A world not yet planed smooth, like a marble slab,
will crush you while you rest.
See not fully told prophecies limp down the street
and weep orphaned on the stairs!
And smouldering sparks, your love and hate,
are plundered by spiritual beggars

and word clowns copy your tone
and shriek, “better, more elevated!”
You will rise enraged, tongue dry as a stone,
the earthly vessel desolated.

2

Day after day the early morning passes in dream;
then pleasantries till lunch ˗ impressing others.
You drink unaware, wavelets of memory cream.
The red wine gurgles, your eyes in distant focus.

A fix on towers and monuments they assume,
as rainbows touch the forested ends of the earth
while below rushes a street and petrol engines fume
to the god of the city, of filth, of “Time is money…”

Smart friends caution: “Beware of tramcars! Watch out
when you cut across a street. Don’t dream but look!”
They don’t see the downtrodden who fall, and shout
eagle-like thoughts to the scabby ground.

3

Youth is gone. You must tell your heart
this in the silence.
As evening comes on, a cricket saws somewhere apart
and bells lament in the distance.

The wine-cup drunk to the lees, was drained
and savoured.
The once white tablecloth now burns red-stained;
was it blood, or wine you poured?

The coming greyness will, like snowy billows,
the stains obliterate.
Leaving a fool who bangs his head on the pillows
and scratches his bald pate.

4

Your song comes again on a wave from afar,
As if on Messiah’s horse, she rides the cresting white;
yellow daisies shine again in the sky
and on the green earth, clever stars grow bright.

How rich the greenery hangs and spills over trees!
The flowers – foam and lace and piles of crepe-red.
Fish are flying, silver swallows swim
and each blonde girl carries a sun on her head.

Your song shoots soundless lightning without thunder,
your fingers tremble, unexpectedly animate.
The harsh world looks kindly on and winks to you
” Blessed are all who suffer and build, who weep and create.”

Your withered drafts are becoming soft and tender,
The letters – small dark eyes with sparks of fieriness;
get up now Master, pick up your sharp chisel –
and carve your hero from this chaotic mess.

 

Notes to Between:

Part 1,Verse 1: The first line brings to mind both Macbeth’s readiness to jump the life to come, and Esau’s trading his birthright for a mess of pottage. kapele glik (tiny bit of pleasure, bliss) – followed by mayster on the next line – could be read as a pun on kapelmayster (bandleader) i.e. master of trivial pleasures with …men vet dikh bashtrofn read as – a forfeit i.e., punishment in the life to come.
line 3 nit derhublt, literally means not completely planed or shaped – and see its further development in the last two lines of the poem.
Verse 2 nit derzogte not altogether told, is reminiscent of Macbeth’s witches and the future complications they did not foretell.
Part 2 verse 1, line 2 ….in yoytse zayn far layt, can also be translated as keeping up appearances.
Part 3 verse 2, line1 …bizn tifn dek literally means to the deepest level, presumably referring to life experience; nicely put into perspective by the query in the last two lines of this verse.
Part 4 verse1, line 4 shtern kluge means clever stars, and clever foreheads – and the translation intends to convey both at once.
verse3, line 2 ….kraft can be rendered power, force, energy.
verse 4, line 1 …fardarte pergamentn, literally withered parchments. The only parchments by this time were (and still are) the sacred books at the centre of synagogue worship; a parallel that places grand value on his own writing!
verse 4, line 2: the small dark fiery letters are of course in Hebrew script
verse 4, line 4 …..kaos shtik – lump of chaos or block of chaos.
Translated and annotated by Beni Gothajner (2012)

 

1

עולם הבא פֿאַרקױפֿט פֿאַר אַ קאַפּעלע גליק –
מײסטער, מען װעט דיך באַשטראָפֿן!
אַ װעלט ניט־דערהובלט, װי מאַרמאָר אַ שטיק,
װעט דיך צודריקן, װען דו װעסט שלאָפֿן.

ניט־דערזאָגטע נבואות, זע, הינקען אין גאַס,
און װײנען פֿאַריתומט אױף טרעפּן!
אױף רױכיקע פֿונקען, דײן ליבע און האַס,
די גײסטיקע בעטלער צעשלעפּן.

און װערטער-פּאַיאַצן קאָפּירן דײן שװאונג
און קװיטשען׃ “נאָך בעסער, נאָך העכער!”
װעסט אױפֿשטײן צערײצט, עס איז טרוקן די צונג
און לײדיג דער ערדישער בעכער. –

2

דער פֿרימאָרגן גײט אַװעק טאָג־אײַן טאָג־אױס אין טרױמען,
די ליבלעכע ביז־מיטאָק־צײט – אין יוצא זײן פֿאַר לײט.
דו טרינקסט און װײסט ניט װאָס, געדאַנקען־כװאַליעס שױמען.
בולק־בולק דער רױטער װײן, די אױגן קוקן װײט.

איבער טורעם קוקן זײ אין דענקמאָל און מוזעאום,
װי רענגבױגנס טאַפּנדיק דעם װאַלדיקן עק־װעלט;
און אונטן יאָגט אַ גאַס און רױכערט פּעטראָלעאום
צום אָפּגאָט פֿון דער שטאָדט, פֿון שמוץ, פֿון “צײט איז געלט”…

עס װאָרענען קלוגע פֿרײנד׃ “זעה, היט זיך פֿאַר טראַמװײען!
און שנײדסטו דורך אַ גאַס, פֿאַרטראַכט זיך ניט און קוק”!
און זעען ניט װי ס’פֿאַלן צעטראָטענע און שרײען
געדאַנקען־אָדלערלעך – צום קרעצעװדיקן ברוק.

3

די יוגנט איז אַװעק, דאָס זאָלסטו אין דער שטיל
דיר זאָגן! –
װען ס’פֿאַלט דער אָװנט־צו, אין װינקל זעגט אַ גריל
און גלעקער אין דער װײטנס קלאָגן.

דעם בעכער אױסגעטרונקען ביזן טיפֿן דעק,
גענאָסן.
אױף דעם װײסן טישטעך ברענט אַ רױטער פֿלעק.
בלוט צי װײן האָסטו פֿאַרגאָסן?

די גראָקײט פֿאַלט װי שנײ, די פֿלעקן װעט זי גיך
פֿאַרװישן.
און בלײבן װעט אַ נאַר, װעט קנײפּן זיך אין פּליך
און קלאַפּן קאָפּ אָן קישן.

4

דײן ליד קומט װידער אָן פֿון װײטנס אױף אַ כװאַליע,
זי רײט אין װײסן שױם װי אױף משיחס פֿערד;
אין הימל שײנען װידער געלבע מאַרגעריטקעס
און שטערן קלוגע בליען אױף דער גרינער ערד.

װי רײך עס הענגט דאָס גרינס און גיסט זיך איבער בױמער!
די בליעכץ – שױם און שפּיצן, הױפֿנס ראָזאַ־קרעפּ;
עס פֿליען פֿיש און זילבער־שװאַלבן שװימען,
און מײדלעך בלאָנדע טראָגן זונען אױף די קעפּ.

דײן ליד שיסט אָפּ אַ בליץ אַ שטומען, אָן אַ דונער,
די פֿינגער דײנע ציטערן פֿון אומגעריכטער קראַפֿט;
עס קוקט זיך ליבלעך אָן די שטרענגע װעלט און װינקט דיר׃
“געבענטשט איז אַלץ װאָס לײדט און בױט, װאָס װײנט און שאַפֿט.”

עס װערן װײך און צאַרט פֿאַרדאַרטע פּערגאַמענטן,
די אותיות – אױגלעך שװאַרץ מיט פֿײערלעך אין בליק;
הױב, מײסטער, אױף און שלאָג מיט האַסט דײן שאַרפֿע דלאָטע!
און האַק דײן העראָ אױס פֿון טעמפּן האַאָס־שטיק.

 

Thank you Yiddishpoetry.org!



Face to face – Zalman Shneour (1927)
May 19, 2014, 2:11 am
Filed under: poem | Tags: , ,

LISTEN (Yiddish)

It’s a frightful terror, to remain
with yourself face to face;
you’re mirrored in the world-abyss,
an endless spiral staircase.

The quiet weeps. The blue above
is desert, bare and hot;
you flee to hubbub, to streetlights,
towards the steaming pot.

You water down the bitterness
add onions, something sweet.
You cuddle up to every dog,
in dirt you warm your feet.

As winter comes you stockpile Love,
with the coal, oil and wood –
“I lie to you and you to me
this way we both feel good!”

* * *

I’m drawn to him whose cradle once
was rocked by a gale
who grew up vagabond and free,
at odds with God and Devil

who resists sinking like a fly
in sticky happiness
or being bound by friendship’s cords
like a horse in harness.

Who locks away his sufferings
like pearls in a drawer
and shares or sows each bit of joy
declining thanks at all.

Hands full of strength, soul full of light
and a face like a stone…
Calmly to gaze upon himself
in the abyss, can he alone.

Translated by Leigh Fetter and Andrew Firestone

 

– מיט זיך צו בלײבן אױג אױף אױג
;דאָס איז אַ גרױסער שרעק
דאָס איז אַ שפּיגלען זיך אין תּהום
.אַ שװינדל-טרעפּ אָן עק

– די שטילקײט װײנט. די פּוסטקײט בלױט
;אַ מדבר איבערן קאָפּ
.מען לױפֿט צום טומל, צו אַ לאָמפּ
.צום פּאַרעדיקן טאָפּ

,מען װאַסערט-צו די ביטערקײט
;מען ציבלט זי, מען זיסט
,מען טוליעט זיך צו יעדן הונט
.מען װאַרעמט זיך אין מיסט

,מען גרײט אױף װינטער ליבשאַפֿט אָן
:– װי האָלץ און נאַפֿט און קױל
,איך – דיר אַ ליגן און דו – מיר”
“!…און ס’איז אונז בײדן װאױל

* * *

מיך ציט צו יענע, װעמענס װיג
;אַ שטורעם האָט געװיגט
,װער ס’איז געװאַקסן האַרט און פֿרײ
.מיט גאָט און שד צעקריגט

,װער ס’היט זיך זינקען, װי אַ פֿליג
;אין קלעפּעדיקן גליק
צי, װי אַ פֿערד, געפּענטעט שטײן
.אין פֿרײנדשאַפֿטלעכע שטריק

,װער גרױסע װײטאָקן באַהאַלט
;װי פּערל אין אַ שאַנק
און טײלט און זײט זײן ביסל פֿרײד
.און שעמט זיך פֿאַר אַ דאַנק

,די הענט פֿול קראַפֿט, די זעל פֿול ליכט,
…דער פּנים װי אַ שטײן
,נאָר דער קאָן רואיק אָנקוקן
.אין װעלט-תּהום, זיך אַלײן

Thank you Yiddishpoetry.org!



Aaron Zeitlin
May 18, 2014, 3:09 am
Filed under: poem | Tags: , ,

Praise me, says God, and I will know that you love me.
Curse me, says God, and I will know that you love me.
Praise me or curse me
And I will know that you love me.

Sing out my graces, says God,
Raise your fist against me and revile, says God.
Sing out graces or revile,
Reviling is also a kind of praise,
says God.

But if you sit fenced off in your apathy,
says God,
If you sit entrenched in: “I don’t give a hang,” says God,
If you look at the stars and yawn,
If you see suffering and don’t cry out,
If you don’t praise and you don’t revile,
Then I created you in vain, says God.

– Aaron Zeitlin (1898-1973)

(original in Yiddish, i think)



February 4, 2014, 3:59 pm
Filed under: poem | Tags: , , ,

Жизнь как лето коротка,
Видишь?
Я не знаю языка
Идиш,
Достоянья моего
Предка,
Да и слышал я его
Редко.
Не учил его азы, –
Грустно.
Мой единственный язык –
Русский,
Но, состарившись, я как
Скрою
Разобщенье языка
С кровью?
Мой отец перед войной
С мамой
Говорил на нем порой,
Мало,
Чтобы я их разговор
Не понял.
Это все я до сих пор
Помню.
Я не знаю языка,
Значит,
Не на нем моя строка
Плачет.
Не на нем моя звенит
Песня,
И какой же я а ид,
Если
Позабыл я своего
Деда,
Словно нет мне до него
Дела?
Вдаль уносится река,
Жарко.
Я не знаю языка –
Жалко.

-Александр Городницкий